Categorie archief: nieuwsberichten

Dag 5: familiebezoek 1

Dat Belgische Amerikanen vanuit ons land klompen meenamen als souvenir kon je al eens lezen bij de familie Vandenbussche Laleman. Nu konden we met onze eigen ogen zien dat dit echt wel HET item is dat wordt verzameld door de eerste, tweede,… generatie. 

We kregen een inkijk in de mooie collectie van Julia PYPE of is het PYP. 

(foto: redstarlinezoeker)

Lees dit en nog zoveel meer bij: familiebezoek 1

Waar waren onze grootouders op 11 november 1918?

Dit zijn de antwoorden die we hebben tot op vandaag: 

Bij de namen van mijn grootouders heb ik de link geplaatst naar het artikel dat ik vroeger over hen schreef.

Theophiel Casier – Hermenie Dewilde (1918)

Meter Alice Casier was vanuit Lovendegem met de familie teruggekeerd naar het kasteel Lummerzheim. Ze zouden er nog tot januari 1919 verblijven en dan terug naar Handzame gaan.

kloosterzuster, peter Jules Huyghe, overgrootvader, groottante Julia en overgrootmoeder (foto genomen door een Duits soldaat)

Peter Jules Huyghe,  groottante Julia en overgrootmoeder Romanie Laleman moesten als één van de laatsten Staden verlaten. Waar ze precies verbleven op 11 november 1918 hebben we nog niet kunnen achterhalen. Volgens een mondelinge bron zou dat in  Zwevegem geweest zijn. Over mijn andere groottante die kloosterzuster was in Koekelare heb ik ook geen informatie.

Jules Pype 1918

Pitje Jules Pype was na zijn opleiding in de VS vertrokken naar Europa. Ook van hem weet ik (nog) niet waar hij verbleef op 11 november. Op 9 november was hij aangekomen in Engeland vanuit Amerika. 

Cyriel Pype – Belgisch soldaat

Mijn grootoom Cyriel Pype was soldaat in het Belgische leger en sneuvelde in het eindoffensief op de Most in Oostnieuwkerke (Staden).

De zus van Pitje Jules verbleef met haar gezin in Frankrijk, Chalo St . Mars in het departement Essonne. Dit is ten Zuiden van Parijs.  Pas in 1919 keren ze terug naar Staden.

Mijn overgrootvader Henry Pype en zijn vrouw waren in september 1917 verplicht moeten vluchten. Ze verbleven op 11 november 1918 in Balen. 

Metje Marie Vanderiviere  was met haar vader en haar drie broers gevlucht naar Tomblay, ten noorden van Parijs. Twee van haar broers moeten toetreden tot het Belgische leger en zijn op 11 november 1918 aan het front.

familie Vanderiviere in Frankrijk.

 

tentoonstelling : “Nooit meer, misschien…” is geopend

Gisteren, 10 augustus was de officiële opening van de tentoonstelling van Kortemark verbeeldt. 

Het is een tentoonstelling met beelden uit de regionale beeldbank.

De tentoonstelling gaat door in de oude pastorie. Een mooi (helaas verwaarloosd) gebouw met oude tuin. 

In de verschillende kamers komen volgende onderwerpen aan bod.

Gesneuvelden

Op de vlucht

Kinderen in bezet gebied

Het leven onder de Duitsers 

Strijd : kleine verhalen uit de Groote Oorlog
De tentoonstelling is van 11 augustus tot 2 september 2018, elke zaterdag en zondag van 14 tot 19 uur. De tentoonstelling is gratis.
Op de tentoonstelling vind je de foto’s terug die horen bij het verhaal van Emiel Laleman en van de familie Theophiel Casier – Hermenie Dewilde

Met dank aan heel veel vrijwilligers.

Enkel sfeerbeelden van de opening (foto: redstarlinezoeker)

vakantietijd – tijd om boeken te lezen

Vakantie. Dit zijn drie boeken die ik jullie kan aanbevelen. 

“De bekeerlinge” is een verhaal van een vluchtelinge in de jaren 1092 (de periode van de eerste Kruistochten).  Hertmans heeft documenten gevonden in Caïro maar ook in het kleine stadje in de Provence waar hij al verschillende jaren heen gaat om te schrijven. Op basis van deze documenten puzzelt hij het leven van een vrouw terug tot leven.

Het boek is boeiend van de eerste tot de laatste pagina. Voor wie van geschiedenis houdt, is dit verhaal zeker aan te bevelen. 

“Gloed” geschreven door de Hongaarse schrijver Sandor Marai is een heel mysterieus boek. Twee vrienden ontmoeten elkaar terug na 41 jaar en er komt een lang bewaard geheim aan de oppervlakte. Een verhaal over hoe je met herinneringen kunt omgaan.

Ik heb het in één keer uitgelezen en weet dat ik het ooit zal herlezen. Bijzonder mooi geschreven zoals alle andere boeken van Marai.

Onze vakantie start altijd met een bezoek aan het kunstendorp Watou. Dit jaar was dit niet anders. We gingen ook luisteren naar Peter Verhelst en zijn vrouw. Peter vertelde over verlangen, troost en verdriet. Hij sprak over zijn boek “voor het vergeten”. 

Thans ben ik het boek aan het lezen. Bij de Standaard vond ik volgende referentie

“Totaal onverwacht overlijdt de moeder van Peter Verhelst. Hij is getuige van de rouw van zijn vader en probeert daarbij ook zelf een weg te vinden in een proces vol rauw-realistische, mythische, zintuiglijke, essayistische en poëtische verhalen. Haast krampachtig graaft hij naar herinneringen. Tegelijk opent Verhelst op volstrekt originele wijze nieuwe werelden waarin edelherten, vissen, kunstwerken, witte katten en Japanse tuinen huizen.
Voor het vergeten is geen moederboek, en ook geen boek over de dood, maar een hartstochtelijke ode aan ons hakkelende, tastende verzet tegen betekenisloosheid en verdriet. Verhelst probeert met handen en voeten iets vitaals te scheppen. Iets wat we ons blijvend kunnen herinneren. Om eindelijk te kunnen vergeten.”

Veel leesplezier

De Amerikaan van de Geite

Het fotoboek over Jules Pype, mijn opa is afgewerkt. Is het volledig. Neen, dat zal het nooit zijn waarschijnlijk.

Het verhaal start in 1909 en eindigt in 1921 toen opa terug naar België is gekomen. 12 jaar VS gereconstrueerd aan de hand van officiële documenten. Neen, opa heeft weinig tot niets verteld over deze jaren aan zijn kinderen of kleinkinderen. Enkele stille getuigen gaven hun verhaal prijs. 

Het fotoboek kan je bestellen tot 31 juli 2018. Dan sluit ik de bestellingen af. Stuur een mail aan redstarlinezoeker@gmail.com als je er één wil ontvangen.